Namibië, Windhoek | De kapper

Views: 10

Iedere reis eindigt bij de kapper. Niet thuis maar in de laatste locatie. In 2016 eindigde de reis door Namibië en Botswana bij Jailbird & Blade, een echte barbier. Op dat moment de enige in een stad van 300.000 inwoners. Onder het genot van een biertje en een Jägermeister werd ik behandeld. Een blanke Duitssprekende kapper in de expat wijk rond Joe’s beergarden, de plaats voor Bier en Burgers. Het was een aparte belevenis, een ‘one man stand’, alleen in zijn kapperswinkel, achter een beveiligde muur van prikkeldraad en camera’s. De eenmanszaak bestaat nog steeds. Ik probeer ook nu een afspraak te maken maar hij zit vol, pas over vier dagen is er een mogelijkheid. En dan zijn we al weg. Zes jaar geleden kon ik nog kiezen wanneer ik wou, nu kan ik achter in de rij aansluiten.

Mijn traditie, om aan het einde van een reis mijn gezichtsbeharing af te laten scheren, heb ik nog steeds. Iedere reis de laatste tien jaar eindigt op deze manier. De tocht overdenkend in een stoel bij een coiffeur. Op de stoel een beetje praten, kijken en luisteren. Het zegt wat over het land en de tijd, gezoen door een spiegel. Van een dure twee uur durende verwen scheerbeurt in Singapore tot vijftien minuten in een oude leren stoel, bij een afgebladerde muur en spiegel zonder airco, tussen vier wachtende mannen in India. Of een trendy, onpersoonlijke kapper behandeling in Canada. Nu in Namibië is het niet mogelijk. Ik vind geen andere op het internet om een afspraak te maken met de kapper.

De Afrikaanse kapper

Teleurgesteld lopen we naar de stad. Ruim een uur langs de weg in de hitte. In het centrum heeft de corona epidemie duidelijk zijn sporen nagelaten. Er zijn nog steeds monddoekjes. Rijen bij winkels en fastfoodketens omdat er maar een paar mensen tegelijk naar binnen mogen. Veel meer zwervers en bedelaars als acht jaar geleden. De sfeer in Windhoek is verslechterd. Het voelt minder ontspannen. We bezoeken het Namibië Craft Centrum. Een groot gebouw vol kleine winkeltjes met handwerk. Maar nu veel commerciëler, niet de kleine artist die iets probeert te verkopen maar het is duidelijk uitgegroeid een verzameling toeristenwinkeltjes in een gebouw. We eten een gebakje en lopen ongeïnspireerd rond en besluiten terug te gaan naar ons Hotel.

In een straatje zien we er een, maar de kapper zaak ziet er niet uit. En het is druk, donker en vies. Midden op Independence Avenue, de hoofdwinkel straat, komen we “Tatakulu – Barbershop” tegen. Een grote, ruime, herenkapper. Ingericht zoals het hoort met een whisky merk als sponsor en alle services van knippen, baard, massage tot schoenpoetsen. Zes stoelen en net zoveel kappers, ik ga zitten en wordt direct geholpen.

Ik probeer de gesprekken te volgen. De kappers spreken deels Engels en Zuid-Afrikaans maar er zijn ook voor mij niet te identificeren klanken. Waarschijnlijk Owambo, Kavango, Herero of een van de andere twintig autochtone talen in Namibië. Alles door elkaar met zelfs een verdwaald woordje Duits ertussen. Ik probeer hun gesprekken te volgen, maar kan het niet. Het is een geanimeerd gesprek er wordt veel gelachen, geintjes gemaakt maar ik snap er helemaal niets van. De sfeer is veel beter als in de Duitstalige eenmanszaak, dit is Afrika op zijn best. Veel volken en stammen met verschillende talen welke samenleven en vrolijk zijn. Na een uurtje op de stoel lopen we terug, middagje zwembad, rust en een maaltijd in het hotel. Vermoeid van alle indrukken van de reis liggen we vroeg in het bed.

Afscheidslunch

De volgende traditie, naast de kapper is een goede laatste lunch of diner. De reis evalueren bij een goede maaltijd. Vlakbij “Olive Groove”, ons verborgen en perfecte hotel vinden we de volgende middag een nieuw restaurant. Een paar uur voor onze vlucht, gaan we zitten op het terras van restaurant “Francesca”. We eten een werkelijk perfecte salade als starter, daarna heerlijke pasta met een fles koude witte wijn. We hebben de tijd en dus evalueren we eindelijk onze derde reis in dit deel van Afrika. Niet bij de kapper maar bij een heerlijke lunch.

Het was anders. Vlak nadat reizen weer mogelijk was zaten we al in het vliegtuig en stapten snel daarna in onze camper. De eerste dag hadden we regen, er stonden plassen langs de gravelwegen. Dat hadden we nog nooit gezien. En in de avond zagen we grote onweersbuien met stevige regen eronder langs trekken. En na een eerste rustdag, beginnend met neushoorns en eindigend met cheeta’s voederen in Bagatelle, hebben we onze eerste grote verplaatsing. Driehonderd kilometer over een schitterend glooiende gravelweg. Langs ranches, kleine dorpjes en uitgestrekte natuur. Mooier kan bijna niet. De laatste vijftig kilometer is door een bergketen, we passeren twintig kreekjes, riviertjes, rijden door het water.

Het weer van slag

Vijf kilometer voor de brede gravelweg moeten we door een echt klein riviertje, de “Konkiep”, normaal waad je er met je auto makkelijk doorheen. Nu niet, het kolkt en het water staat enorm hoog. Een lokale chauffeur raadt het ons af. Het water is niet te passeren. De keuze voor ons is wachten tot het zakt of terugrijden. We keren om en rijden driehonderd kilometer terug.

Na zeven jaar droogte is dit ineens het natste regenseizoen in deze eeuw. Gedurende de droogte zijn de loslopende dieren in het land sterk uitgedund. We komen wel wat giraffen, koedoes en herten tegen in de rondreis van vier weken maar veel minder als vorige keren. In de parken is de wildstand nog wel op niveau gehouden met extra waterputten, maar buiten de parken is het land leeg. Het tweede nadeel van de regen zijn de wegen. Ze zijn veel slechter, diepe geulen dwars over door de recente regen, modderpaden in de gebieden waar het regent en niet of net passeerbare riviertjes. En het derde is het hoge gras in de parken. Het is moeilijk om wild te spotten als het gras meer als een meter hoog is.

Met de buien was de lucht schitterend mooi. Wolken op de achtergrond in plaats van de saaie blauwe lucht. De zonsondergangen ongelooflijk rood en mooi. De temperatuur heerlijk fris en nergens te warm. En nergens droge, kale grasvlaktes. Het land stond in de bloei, overal bloemen. En we zien veel prachtige beesten, de meeste zonder gids.

Gevolgen pandemie

Er is ook duidelijk meer armoede als vorige keren. Waarschijnlijk door de corona epidemie met lockdowns en minder toeristen. Er zijn openlijke straathoertjes in Swakupmond, er wordt gebedeld bij benzinestations, we worden lastiggevallen op parkeerplekken en we zien zwervers welke op straat slapen in Windhoek. Hotelpersoneel wat in de avond zang optredens geven en langs campers lopen om wat bij te verdienen. Of nachtwakers in die in de nacht met wapens rondsluipen op een camping. Ergste voorbeeld is toch een bewaker aan het hek van een dure Lodge welke bij vertrek om geld vraagt. Als je als toerist rondrijdt merk je het amper, maar als reiziger zonder gids zie je het wel. Het is zeker niet bedreigend maar het is er wel. En het lijkt toegenomen sinds onze vorige rit.

Een neushoorn die rustig voor ons oversteekt, grote groep olifanten met jongen, leeuwen op een paar meter naast de weg kijkend naar hun prooi en een luipaard die rustig voor ons loopt te jagen. En natuurlijk ook alle andere. Het blijft geweldig om hier rond te rijden. Gewoon je eigen safari, mooie plekken om te staan, schitterende luchten en rondrijden door een land zoals het al eeuwen of duizenden jaren is. Echt een land om te reizen zonder reisleider, zo makkelijk en nergens problemen.

Bij “Francesca” nemen we citroen ijs met wodka als toetje. Wij vertellen aan de eigenaresse dat dit een “coup colonel” is. Dat wist ze niet. Haar man was een jaar ervoor overleden en had dit op het menu gezet. We hebben een mooi gesprek, over eten en Namibië. In de tuin na een goede maaltijd. Zoals overal in dit land blijft contact maken makkelijk. Het blijft een geweldig land, waar anders is er zo’n mooi, kale, uitgestrekte natuur.

En ook nog aardige mensen.

Het was een mooie, spannende reis, niet voor watjes maar voor de schrijvende reiziger. We leveren de camper in en nemen een taxi naar de luchthaven.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *


Geplaatst

in

door

Tags: