Home sweet home

Het corona virus heerst, de eerste patiënt in Nederland wordt op onze reisdag opgenomen in het Ziekenhuis. In Italië viel de eerste dode toen we aan het zwembad lagen in Nizwa. Als het zover zal uitbreiden als in China dan zal dit waarschijnlijk de laatste reis zijn, voor een lange periode. Het vliegen naar China is al bijna onmogelijk en misschien volgt de rest snel.

Bij aankomst in Oman moesten we een verklaring invullen. Een klein formulier met eigenlijk alleen maar een vraag of we in risico gebieden waren geweest de twee weken ervoor. Het formulier wordt bij de immigratie in twee stukken gescheurd. De helft wordt bewaard door de autoriteiten. De andere helft leveren we weer in bij het verlaten van het land. Eigenlijk is er geen enkele controle en staat iedereen in de rij, zonder afstand.

Toch zijn we blij als we door de douane zijn. We zoeken de enige bar, een sportbar, met wedstrijden op een groot scherm. En eindelijk grote tapbieren en wijn. We drinken twee echte glazen Chardonney en twee pintjes Heineken bier – en zijn meteen vijfenzeventig euro armer. En we zijn niet de enige in de Bar wie voor het vertrek van deze nachtvlucht nog even zijn dorst lest.

Net als op de heenweg is er een tussen landing in Damman, Saudi Arabië. Een vrijwel leeg vliegtuig, een hapje en nog een laatste drankje. Na de stop zit het vliegtuig weer vol. Niet met toeristen welke naar huis gaan, maar met werkers en expats. De olie en bouw industrie wordt gedragen door Europeanen, mannen. En daar zit het vliegtuig dan ook vol mee. Werknemers van de zeevaart, bagger, bouw en oliemaatschappijen. Na een paar maanden of weken weer op weg naar huis. Paar gezinnen met kinderen maar voor tachtig procent mannen op weg naar huis na een werkperiode (niet als andere iedere dag naar huis, maar na een langere periode).

Nog niemand is bezig met het virus of beseft wat dit zal veranderen in hun leven. Er worden geen maskers gedragen, alles is nog ver weg.

Mijn verkoudheid wordt tijdens deze vlucht langzaam een griepje. Het is zo ongelooflijk koud gedurende de nacht dat ik trillend uitstap. Maar dit is en kan alleen een gewoon griepje zijn, in dit vliegtuig zitten geen mensen uit China, Skiërs uit Italiaanse alpen of Carnavalsvierders uit Brabant. Ook al zitten we wel met zijn allen in een vol vliegtuig en vliegen de virussen ook hier door de lucht. Dit zijn allemaal mannen welke de afgelopen weken of maanden in de Perzische golf gewerkt hebben.

 De vlucht is voorspoedig, Op tijd, de koffer komt van de band en we mogen door de douane zonder tegengehouden worden. Alleen heeft de trein weer eens vertraging. Twintig minuten op een vol en koud ondergronds station om zes uur in de ochtend. Vol met reizigers wachten op de trein. Het blijft Nederland en het blijft koud en grijs als we uit de trein uitstappen.

Misschien de laatste reis voor een lange tijd.

Amsterdam, 28 februari 2020

joepj Written by:

Be First to Comment

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *